فکر می‌کردم نویسنده‌های خوب سریع می‌نویسند. بعد پیش‌نویس‌های نویسنده‌ای را که دوستش داشتم خواندم و دیدم یک بند را یازده بار بازنوشته، هر بار کمی کوتاه‌تر.

آهستگی با تأخیر یکی نیست. جملهٔ آهسته از دو طرف نگاه شده، مثل سکه‌ای که پیش از دادنش هر دو رویش را نگاه می‌کنی.

سه پیش‌نویس

پیش‌نویس اول برای این است که بفهمی چه فکر می‌کنی. دومی برای خواننده است. سومی برای خود جمله — ریتمش، کلمهٔ آخرش.